Hulle was nie indrukwekkend nie, maar het die man tog gefassineer en hy het die seilsak saam met hom uit die grot gedra. Terwyl hy langs die strand stap, het van die kleiballe geneem en hulle een vir een in die see gegooi sover as wat hy kan.
Hy het nie veel daarvan gedink nie, want dit is hoe hulle as kinders gemaak het met klippe as hulle langs die strand wandel, totdat hy een van die kleiballe laat val op ’n rots en dit oopkraak. Binne was ’n pragtige kosbare edelgesteente gewees!
Baie opgewonde begin die man die oorblywende kleiballe oopbreek. Elke een van die kleiballe bevat ’n soortgelyke skat. Hy het ’n paar duisend rand se waarde aan edelgesteentes in die 20 of so oorblywende kleiballe gevind.
Toe tref dit hom. Hy was al ’n hele wyle op die strand wat hy so kleiballe in die see gooi. Hy het maklik tussen 50 of 60 kleiballe in die see gegooi met hul verskuilde skat in. In plaas van ’n paar duisend rand se edelgesteentes kon hy 'n honderdduisend rand se edelgesteentes huis toe geneem het, maar hy het dit weggegooi!
Dit is ook so met mense. Ons kyk na iemand en ons sien net die buitenste kleihouer. Dit lyk nie na veel van buite nie. Dit is nie altyd pragtig en sprankelend nie, dus verwerp ons dit.
Ons sien die persoon as minder belangrik in vergeleke met iemand wat beeldskoon, of stylvol, of beroemd of ryk is. Maar ons het nie tyd gemaak om die versteekte skat wat binne die persoon begrawe is, te vind nie.
Daar is ’n skat in elke een van ons. Indien ons tyd sou maak om die persoon te leer ken en God te vra om ons te help om die persoon te sien soos Hy hom sien. Dit is dan dat die klei begin afdop en die mooiste skat begin skitter.
Mag ons nie aan die einde van ons lewe kom en uitvind dat ons ’n fortuin aan vriende weggegooi het net omdat die skat verborge was in ’n dun lagie klei nie.
Mag ons die mense met wie ons in aanraking kom, sien soos God hulle sien.
