Daar word vertel van die ou tannie wat langs die pad deur ’n donkiekar opgelaai word. Die drywer sit haar tas voor by haar voete neer. Toe hy weer kyk, sien hy sy het dit op haar skoot getel.
“Hoekom, Tannie?” vra hy verbaas.
Haar antwoord?
“Die arme donkies trek reeds so swaar; ek wil dit nie vir hulle nóg swaarder maak nie.”
Dalk was sy regtig oor die donkies bekommerd. Waarskynlik wou sy bloot die tas so naby moontlik aan haar hou. Sy kies die swaar dra, sy het daaraan gewoond geraak. Sy ken nie die rykdom van ’n ligter lewe nie.
Hoeveel van ons het al geleer hoe om ons bagasie neer te sit?
Dit is ook só dat juis wanneer ons dink ons dra swaar, daar wonderlike groei uit daardie swaarkry kan spruit.
Dit is dus die wysheid om te weet: Wat ek moet neersit omdat dit my terug hou, en watter dinge kan ek in dankbaarheid saamneem omdat dit my geestelike groei bewerkstellig.
Mag jy daardie wysheid vind in die teenwoordigheid van God wat al die dae van jou lewe ken, wat jou naam in sy handpalm gegraveer het, wat vir jou alles gee wat nodig is om 'n vol lewe te lei.
[Francine Prins - redakteur van Lig 19 Junie 2024]
Klik HIER vir nog 'n donkieperspektief.
