Hy was maar dertien jaar oud toe hy ná skool op pad huis toe sy linkerknie nerf-af geval het. Hy het die knie gevryf, 'n bietjie spuug aangesmeer, en toe mank-mank aangesukkel huis toe. Hy was 'n taai boerseun wat nie oor enige kleinigheid gekla het nie en daarom het hy nie eens sy ouers of broers van sy val vertel nie.
Maar toe hy die aand bed se kant toe staan, het die knie weer van die pyn begin klop.
"Môre sal dit seker beter wees,"het hy gedink toe hy in sy bed kruip in die kamer waar hy en sy vyf broers geslaap het.
Die volgende môre moes hy op sy tande byt van die pyn, maar het maar met sy plaaswerk deurgedruk voordat hy skool toe is.
Twee dae later was Sondag. Sy been was toe al so seer dat hy dit agter hom aangesleep het. Hy het maar tuis gebly toe die res van die gesin kerk toe is, en deur die gesin se familiebybel geblaai om gedeeltes uit te soek wat hy die week kon lees aangesien dit sy beurt was om by huisgodsdiens die Skriflesing te doen.
Teen etenstyd was hy egter weer in die bed en moes hulle sy skoenveters afsny voordat hulle sy skoen kon uittrek, só was die voet geswel. Sy moeder het die been deeglik versorg, maar spoedig besef dat die hulp van die ou familiedokter, dr. Conklin, ingeroep moes word.
"Die been lyk nie goed nie. Ek twyfel of ons hom sal kan red. As ons dit nie gou afsit nie, kan die inflammasie u seun se lewe kos," het die dokter ná sy ondersoek bekommerd gesê.
"My been afsit? Nooit! Dan liewer dood," het die jong knaap uitgeroep en sy been eenkant toe getrek.
"Hoe langer ons wag, hoe meer sal ons van die been moet afsit," het die dokter gewaarsku.
"Ed! Ed!" het die sieke egter skielik na sy broer geroep, en toe hy langs die bed kom staan, aan hom gesê: "Belowe dat jy sal sorg dat hulle nie my been afsit nie. Jy verstaan mos, veral as ek later miskien vanweë die koors deurmekaar raak."
Ed het sy kop geknik, hom na die dokter gedraai en gesê: "Dokter, niemand gaan sy been afsit nie. Ek sal voor die siekekamer se deur bly staan totdat hy weer beter is.
So was dit ook. Twee dae en twee nagte lank het Ed op sy pos gebly, reg voor die kamerdeur. Maar intussen het die rooi vlek al hoe hoër teen die seer been opgeskuif.
"Dis moord. Net 'n wonder kan nog die kind se lewe red," het ou dokter Conklin uitgeroep toe hy weer sy pasiëntjie ondersoek het.
'n Wonder? 'n Wonder van Bo?
Maar dit is mos die antwoord, het die ouerpaar skielik besef en dadelik op hul knieë gegaan om te bid vir die wonder om te gebeur. Ed het langs hulle gekniel, en later ook die ander broers. So het hulle aangehou met bid. Daar het geen oomblik verbygegaan dat nie een van die gesin op die knieë was nie. Selfs terwyl hul vader die koeie gemelk of hul moeder kos voorberei het, het die kinders die gebede voortgesit.
Die volgende môre was dr Conklin weer daar.
"Ongelooflik! Die swelsel het gesak," het hy verslae gesê, "maar ek kom vanaand weer."
Die gesin het aangehou met bid. Teen die aand het die gevaarlike rooi vlek langs die been so te sê verdwyn. En drie weke later was klein Dwight Eisenhower weer perdfris en op die been - gereed vir die taak wat later op hom sou wag om eers as militaris en later as president sy volk te dien.
Hierdie treffende gebedsverhoring moes beslis 'n groot invloed op die jong seun se geloofslewe uitgeoefen het. Hy was later jare allerweë bekend as 'n diep gelowige volksleier. Ek onthou goed dat iemand my met 'n besoek in die jare vyftig aan Washington DC die sitplek in die kerkgebou gewys het waar president Eisenhower elke Sondag sy plek getrou ingeneem het.
Ons vergeet so maklik dat God vandag nog gebede verhoor en dat ons so baie dinge in die lewe nie ontvang nie, omdat ons die Here nie op sy Woord wil neem nie. Tog het hy belowe: "Bid, en julle sal ontvang ..."
Soos Jakobus dit stel: "Julle het nie, omdat julle nie bid nie." (4:2). Dink maar aan 'n paar dinge waaraan ons so baie keer gebrek ly ... vrede, gemoedsrus, sukses, blydskap, oortuigingskrag, gesondheid ...
Dit net omdat ons nie bid nie.
Die meeste van ons bid wel ja, maar baie keer so verkeerd. Dink aan ons rammel- en sleurgebede, aan die baie gebede wat so halfhartig, ongereeld en selfsugtig gebid word. Geen wonder dat geen wonders gebeur nie.
Die armoede van die Christendom hang ten nouste met ons biddeloosheid saam. Tog is die gebed die asemhaling van 'n mens se siel. Wie daarom ophou om te bid, hou ook op om asem te haal en gaan mettertyd geestelik dood. 'n Gebed met net die lippe - sonder dat die hart by is - is harteloos, sielloos en waardeloos. So 'n gebed bring geen resultate nie, om van wonderwerke nie eens te praat nie.
Die voorreg en die gebedsverhoring is nie net vir spesiale mense bedoel nie. Tereg het Jakobus ook geskrywe: "Elia was 'n mens net soos ons ... en hy het gebid, en die hemel het reën gegee en die aarde het sy vrug laat uitspruit."(5:17).
Mense net soos ons. Elia, die Eisenhowers en baie ander mense voor en ná hulle, mense wat ondervind het dat God nie net hoor nie, maar ook verhoor, en dat wonderwerke nog gebeur - as ons God maar net op Sy Woord wil neem ...
[Henno Cronje - Woord en Wêreld, Bylae by Die Volksblad, bl. 12, Saterdag 1 Maart 1980]
