Op 'n sekere môre, nadat hy weer vir sy gemeente gebid het, het daar plotseling 'n vonkel in die oë van ds. Fox gekom. Hy het by sy skryftafel gaan sit, sy vulpen uitgehaal en die volgende roubrief aan sy gemeente met die bostaande opskrif geskrywe.
"Pas oorlede. Die gemeente is pas oorlede nadat sy haar lyding en smart kalm gedra het. Die roudiens word aanstaande Saterdagmiddag in die kerk gehou, waar daar nog geleentheid sal wees om die oorledene vir oulaas te sien."
Dit was veral die laaste sinsnede wat gemaak het dat die kerk volgestroom het van mense. Baie het hulself afgevra wat die dominee voor oë het. Die mense was gewoond dat hy nie ligsinnige dinge doen nie, dus moes daar iets ernstig agter geskuil het. Sal die kerk afgebreek word? Word die gemeente ontbind?
Onder, reg voor die preekstoel het daar 'n doodskis gestaan. Ds. Fox het die kansel bestyg en 'n kort boodskap gebring. In sombere woorde het hy die nagedagtenis van die oorlede gemeente herdenk. Sy het aan 'n langdurige en gevaarlike siekte gely en daarom gesterwe. Gelukkig het sy nie veel pyn verduur nie, maar is oorlede aan 'n langdurige lusteloosheid en swaarmoedigheid. Die feit dat daar geen pyn was nie, het juis die vroeë einde verhaas. Omdat sy gedink het dat sy niks makeer nie, het sy alle inspuitings geweier wat verseker nuwe lewe kon gebring het. So sag en rustig as wat sy die afgelope aantal jare was, so het sy gesterf. Die enigste wat van haar oorgebly het, is haar siel wat ons nou aan "die barmhartigheid van die almagtige God toevertrou." Hierna het hy gesê dat daar geleentheid is om plek langs die kis in te neem vir die laaste afskeidsgroet.
Skaam en vraend het die gemeente aanvanklik in hulle plekke bly sit, maar ds. Fox wat in alle erns langs die kis kom staan het, het die kerkraad gewink om ook hulle plekke daar te kom inneem.
Die broers het stadig na vore gekom en een vir een het 'n laaste blik in die kis gegee, waar, volgens die predikant, die oorskot van die oorlede gemeente lê. Baie min van die gemeente het onbeweeg gebly na hierdie gesig. Sommige het blykbaar geskrik terwyl ander se gesigte bleek geword het. Ander het weer vraend 'n verontwaardigde blik op die predikant gewerp, wat doodstil gestaan het, sonder om 'n woord te sê. Daar was slegs 'n groot liefde op sy gelaat vir die gemeente.
Langsaam volg die gemeente die voorbeeld van die kerkraad. In diepe eerbied soos met enige begrafnis, gaan hulle een vir een by die kerkdeur uit. Iemand het weer teruggegaan in die bank en die gesig met 'n sakdoek bedek. 'n Vrou het begin om gedemp te snik. In die kis het 'n groot spieël gelê. Wie hom oor die dooie gemeente buig, het homself in die spieël gesien.
Teen die aand staan daar 'n ouderling en sewe gemeentelede by ds. Fox op die stoep, daaronder was daar twee vroue en twee jongmense. Die ouderling wat die woord moes doen, het nie te op sy gemak gevoel nie. Hy sê: "Dominee, ons het almal begryp ... ons wil egter nie meer dood wees nie; ons wil 'n lewende gemeente van ons Here Jesus wees. Sal u ons help om dit te wees? En ... e... e... buite staan die res van die gemeente wat ons gestuur het om te kom praat."
[Bron: Die Pelgrim, Maart 1988, p. 20]
