Die leë begrafnis

'n Fiktiewe verhaal met 'n ware boodskap.
Die dominee het sy motor voor die klein kerkie gestop en vir 'n oomblik bly sit.
Op die passasiersitplek het die begrafnisprogram gelê.

**Petrus Smit.**
82 jaar oud.
Geen bekende familie.Geen kinders.
Geen naasbestaandes.
'n Eenvoudige begrafnis.
Hy het gesug.
In al sy jare as dominee het hierdie soort dienste hom altyd hartseer gemaak.
'n Hele lewe.
En aan die einde lyk dit asof niemand omgee nie.
Toe hy die kerk binnestap, was die eerste rye leeg.
Net die orrelis, 'n verpleegster van die ouetehuis en twee kerkraadslede was daar.
Voor in die kerk het 'n eenvoudige houtkis gestaan.
Geen groot blommerangskikkings nie.
Geen foto's nie.

Geen huldeblyke nie.
Net 'n naam.
**Petrus Smit.**
Die diens het begin.
Die eerste lied is gesing.
Toe die dominee opstaan om te praat, gaan die agterdeur oop.
'n Vrou stap in.
Toe nog een.
Toe 'n jong man.
Toe 'n bejaarde egpaar.
Toe nog mense.
En nog.
En nog.
Binne minute was die kerk halfvol.
Toe driekwart vol.
Toe moes mense teen die mure staan.
Die dominee kyk verbaas rond.
Volgens die ouetehuis het Petrus min besoekers gehad.
Volgens sy bure het hy alleen gewoon.
Volgens die dokumente was daar feitlik niemand nie.
Maar die kerk was nou stampvol.
Wie was al hierdie mense?
Ná die sang sê die dominee:
"Indien iemand iets oor Petrus wil deel, is julle welkom."
'n Bejaarde vrou staan op.
Haar hande bewe.
"My man is baie jare gelede oorlede."
Sy sluk swaar.
"Ek het niemand gehad nie."
"Die dae was lank."
"Die nagte nog langer."
"Een middag het iemand aan my deur geklop."
Sy glimlag deur haar trane.
"Dit was Petrus."
"Hy het nie gekom om my probleme op te los nie."
"Hy het net gaan sit."
"En geluister."

Sy vee haar oë af.
"Daardie dag het ek nie so alleen gevoel nie."
Toe gaan sit sy.
'n Jong man staan op.
"Toe ek sestien was, het ek die verkeerde pad gekies."
Hy kyk af.
"Baie mense het opgegee op my."
"Maar nie Petrus nie."
"Hy het elke week tyd gemaak om met my te praat."
"Nie om my te veroordeel nie."
"Net om te luister."

"Vandag het ek 'n gesin."
"Ek het werk."
"Ek het hoop."
"En ek glo God het Petrus gebruik om my lewe te verander."
Nog mense staan op.
'n Enkelma.
'n Afgetrede onderwyser.
'n Verpleegster.

'n Man wat sy werk verloor het.
Verhaal ná verhaal.
Nie van groot wonderwerke nie.
Nie van geld nie.
Nie van roem nie.
Maar van tyd.

Tyd om te luister.
Tyd om om te gee.
Tyd om iemand raak te sien.
Toe staan 'n middeljarige vrou op.
Niemand herken haar nie.

Sy hou haar selfoon in haar hand.
Vir 'n oomblik kan sy nie praat nie.
Toe sê sy:
"Ek het Petrus nooit persoonlik ontmoet nie."
Die kerk word stil.
"Ek het net met hom gepraat."
Sy lig die foon op.
"Hierdie foon was vir jare my enigste geselskap."
Trane blink in haar oë.
"My man is oorlede."
"My kinders woon ver."
"Ek het baie dae alleen deurgebring."
Sy kyk na die skerm.
"Ek het mense gebel."

"Maar almal was besig."
"'Ek sal jou later terugbel.'"
"'Ons praat weer.'"
'Ek is nou net in 'n vergadering.'
Sy glimlag hartseer."Hulle het dit nie sleg bedoel nie."
"Die lewe het net aangegaan."
Die kerk was doodstil.
Toe sê sy die woorde wat diep in almal se harte ingesny het:
"Mense het my stem gehoor, maar niemand het my eensaamheid gehoor nie."
Selfs die dominee het sy kop laat sak.
"Toe bel ek eendag vir Petrus."
'n Traan rol oor haar wang.
"Hy het nie geweet ek huil voordat ek gebel het nie."
"Hy kon nie my gesig sien nie."
"Hy kon nie die trane sien wat oor my wange geloop het nie."
"Maar hy het iets gehoor wat ander mense gemis het."
Sy sluk swaar.
"Hy het my hart gehoor."
Die kerk was stil.
"Daardie gesprek het amper twee ure geduur."

"Hy het nêrens heen gejaag nie."
"Hy het nie gesê hy sal later terugbel nie."
"Hy het net geluister."
"En toe ons klaar gepraat het, was my probleme nie weg nie."
"Maar ek het geweet iemand gee om."
Sy kyk na die kis.

"Daardie iemand was Petrus."
Niemand het beweeg nie.
Toe staan die verpleegster van die ouetehuis op.
"Daar is iets wat julle moet weet."
Sy haal 'n klein notaboek uit haar handsak.
"Ek het dit tussen Petrus se goed gekry."
Sy maak dit oop.
Daar was net een sin wat oor en oor geskryf was:
'Here, wys my vandag iemand wat ander mense miskyk.'
Die dominee voel hoe sy keel toetrek.
Hy kyk af na die preek wat hy die hele week voorberei het.
Toe maak hy dit toe.
Stadig.
Hy kyk op na die mense.
"Vandag het ek iets geleer."
Die kerk was doodstil.
"Ek het gedink hierdie begrafnis gaan oor 'n man wat alleen gesterf het."
Hy kyk deur die oorvol kerk.
"Maar ek was verkeerd."
"Hierdie man het verstaan wat baie van ons vergeet."
Hy haal diep asem.
"Ons leef in 'n wêreld vol boodskappe."
"WhatsApps."
"E-posse."
"Oproepe."
"Kennisgewings."
"Maar tog is daar mense wat nog nooit so alleen gevoel het soos nou nie."
Niemand het beweeg nie.
"Ons sien die boodskap."
"Maar nie altyd die trane daaragter nie."
"Ons hoor die stem."
"Maar nie altyd die pyn daaragter nie."
"Ons vra: 'Hoe gaan dit?'"
"En ons aanvaar die antwoord: 'Dit gaan goed.'"
Die dominee se stem breek.
"Terwyl daardie persoon dalk net gewens het iemand sou langer luister."
Hy kyk na die kis.
"Petrus het nie op groot verhoë gestaan nie."
"Hy was nie 'n bekende man nie."
"Hy het nie roem gesoek nie."
"Hy het net tyd gemaak vir mense."
"En soms is dit die grootste geskenk wat ons vir iemand kan gee."
Die kerk was stil.
Baie stil.
Want almal het geweet van iemand wat hulle moes bel.
Iemand wat hulle vergeet het.
Iemand wat dalk wag vir 'n oproep.
Iemand wat dalk vanaand alleen sit.
Toe maak die dominee sy Bybel oop en lees:
"Wees bly saam met dié wat bly en treur saam met dié wat treur."
Romeine 12:15
Hy maak die Bybel toe.
En vir die eerste keer daardie dag het die mense verstaan:
Jy kan nie saam met iemand treur as jy nooit tyd maak om hul hart te hoor nie.
BOODSKAP
Ons leef in 'n wêreld waar mense meer verbind is as ooit tevore, maar dikwels meer eensaam as ooit tevore.
Ons stuur boodskappe.
Ons maak oproepe.
Ons lees statusse.
Ons druk "like".
Maar baie mense sit steeds alleen.
Baie mense huil waar niemand hulle sien nie.
Baie mense sê:
"Dit gaan goed."
Terwyl hulle harte swaar is.
Soms het mense nie antwoorde nodig nie.
Soms het hulle nie raad nodig nie.
Soms het hulle net iemand nodig wat sal luister.
Iemand wat tyd maak.
Iemand wat regtig omgee.
Petrus het nie probeer om die hele wêreld te verander nie.
Hy het eenvoudig tyd gemaak vir die mense wat God oor sy pad gestuur het.
Een oproep.
Een gesprek.
Een besoek.
Een hart op 'n slag.
Dalk is die belangrikste vraag nie hoeveel mense ons ken nie.
Nie hoeveel geld ons gemaak het nie.
Nie hoeveel boodskappe ons gestuur het nie.
Maar:
Hoeveel harte het ons aangeraak terwyl ons hier was?
Mag ons elke dag bid:
"Here, help my om nie so besig te wees dat ek mense se pyn miskyk nie. Gee my oë om te sien, ore om te luister en 'n hart wat tyd maak vir ander."
Bybelvers
Filippense 2:4
Laat elkeen nie net aan sy eie belange dink nie, maar ook aan dié van ander.
Want soms verander 'n lewe nie deur groot dinge nie. Soms verander 'n lewe bloot omdat iemand tyd gemaak het om te luister.

[Hierdie is 'n kosbare 'gelykenis van Petrus'. Dit is verseker nie fiktief nie, net die reine waarheid. Ek dink aan ons Here Jesus se woorde in Mat 25:1-46, veral vers 35. Mense honger na Christus se liefde in en deur ons ... hand en hart en tyd ...]

Dankie, Brahm, vir die aanstuur van hierdie boodskap.

Sally Aucamp salueer 'n hartsmens

Allan was 'n man met 'n fyn waarnemingsvermoë, iemand wat gehoorsaam geluister het na die stem van God en Sy opdragte uitgevoer het. (Lees HIER die verhaal waar Allan God se afspraak met 'n kind nagekom het - die rolmodel van hoop.) 

Hy kon probleme aanvoel en raaksien en met sy omgeehart het hy opgetree. Hy is iemand wat spore in ander mense se harte gelos het. Om sy uitreikdrome te laat realiseer, het hy hande en voete nodig gehad en dit het hy gevind in die persoon van Rina Groenewald. Saam-saam het hulle twee berge versit, beplan en gewerk. Ander helpers is dikwels ingetrek en het as 'n span saamgewerk, met Allan as die kop. Rina Groenewald, Natalie Willemse, Daphné de Beer en Endry Strauss was deel van sy span.

Allan mog fisies gestremd wees, maar hy het nie gestremd gedink en uitgereik nie. En vanuit sy rolstoel was sy uitreikboodskap aan die mense wat sy pad gekruis het, kragtig.   

Allan is sedert 2016 'n inwoner van Sally Aucamp, 'n tehuis vir volwassenes met liggaamlike gestremdhede. Hy is 'n boorling van Upington en na sy skoolloopbaan in Kimberley is hy terug Upington toe waar hy sedert 2001 by die plaaslike radiostasie betrokke was. Sy passie vir uitreiking het daar begin en die radiostasie het uitreikingsprogramme gehad nadat die behoeftes in die gemeenskap geïdentifiseer is.

Allan se raad aan sy luisteraars was altyd om na jou hart te luister en mag daardie raad na sy dood voortleef. 

Allan: "Daar waar jy kan help, moet jy help. Ons is op aarde geplaas om die spreekwoordelike persoon langs jou se nood ligter te maak." 

Allan, jy sal voortleef in die harte van die mense wat jy gehelp het en in die harte van hulle vir wie jy 'n mentor en 'n rolmodel was. Jou nagedagtes sal geëer word.

Lees HIER, HIER en HIER van sy berigte. 

'n Huldeblyk aan alle moeders

In Mei klop ons harte rooi, spesiaal vir ons ma's en sommer vir vrouwees in die algemeen. 

Met Moedersdag om die draai, bring Elsona Steyn hulde aan al die ma's onder ons. Om 'n ma te wees beteken jou hart loop buite jou lyf rond.

'n Ma se hart is 'n snaakse ding; dit wil altyd weet waar en hoe en wat met betrekking tot haar kinders.

Waar is hulle en hoe gaan dit met hulle? Is hulle gelukkig? Want as hulle gelukkig is, is sy gelukkig. Sy beplan warmhart-doendinge vir hulle, onthou-dinge wat hulle vir altyd met hulle kan saamdra. 

Ek bring ook hulde aan al die tweede ma's van die kinders van ons wêreld. Die wat as werker na ander se kinders omsien en hulle soos haar eie grootmaak. Dié wat hulle voed, stories vertel en hulle medisyne gee as die koors rooi op hulle wange uitslaan. Dié wat hulle sag aan die slaap sing as die vaak 'n kombers oor hulle kinderogies gooi en daarna die pad huis toe neem en tuis haar kinders gaan versorg en die rol van moeder, trooster, skoonmaker, kok, onderwyser en anker ook daar vervul.

'n Ma is die een mens wat jou aanvaar soos wat jy is en jou ondanks alles altyd sal liefhê.

Sy vou steeds saans die sagkombers styf agter hul rug in, al is hulle groot. Sy bid steeds dat hulle koersvas op die regte pad sal bly, gee hulle soggens as die dag breek vir haar Here en haar God. En tussendeur onthou sy baie dinge ... Kleintyd-sêgoed, saamwees-tye ...

'n Ma voed haar kinders na liggaam en na siel vir solank as sy leef. Van vroeg af seën sy hulle met kos. Sy staan voor die stoof en haar oë word stil terwyl sy die aartappels skil, die pot se deksel lig en die geure inadem. Sy spoor hulle aan, bederf hulle en bly onbaatsugtig as dit by hulle behoeftes kom.

Daar kom lê 'n saligheid en 'n blywees en 'n diep dankie in die binnekamers van jou hart. Net omdat jy weet jy het die voorreg om 'n ma genoem te mag word.

Hallo jy, fynere geslag. Hier is my Moedersdagwense vir jou:

Mag jou jeans vandag perfek sit, jou hare vandag ekstra blink, sjokolade (net vir vandag) glad nie vet maak nie, mag jy vandag (en veral elke dag hierna) glad nie aan jou potensiaal twyfel nie, selfvertroue uitstraal en jou vrouwees geniet, want sien, om vrou te wees, om ma te wees, is só lekker.

[Elsona Steyn - lesersjoernalis - Noordkaap, Woensdag 7 Mei 2014. Hierdie wense en gedagtes is vandag nog net so relevant. 'n Wonderlike en geseënde Moedersdag.]