'n Gesprek met spyt

(deur die ONS GOUE JARE-redaksie)

Hy was laat.

Natuurlik was hy laat.

Ons het al amper die ligte afgeskakel toe die deur stadig oopgaan. Geen dramatiese aankoms nie. Geen selfversekerde glimlag nie. Net ’n skraal figuur met ’n ou jas, skoene vol stof, en ’n hoed wat te laag oor sy oë getrek is.

Hy het gaan sit.

Nie regop nie.

Kop onderstebo. Skouers ingetrek. Hande styf gevou, asof hy bang is iemand herken hom.

Jy is laat.

SPYT: Ek is altyd laat.

Dis seker hoekom jy SPYT genoem word?

SPYT: Ja. Ek kom selde vroeg genoeg om iets te verander.

Hy kyk nie op nie.

Waar kom jy vandaan?

SPYT: Van mense se stil kamers af. Van hospitaalbeddens. Van grafte waar mense ná die tyd praat. Van kinders wat wens hulle het meer gevra. Van ouers wat wens hulle het meer geluister. Van mense wat jare lank gewerk het vir dinge wat nie kon terugpraat nie.

Jy klink moeg.

SPYT: Ek dra swaar. Mense dink ek is net ’n gevoel. Ek is nie. Ek is ’n argief. Ek dra sinne wat nooit gesê is nie. “Ek is jammer.” “Ek vergewe jou.” “Kom ons begin weer.” “Ek is lief vir jou.” “Ek was verkeerd.” Daardie sinne word soms te laat in my sakke gestop.

Besoek jy net gewone mense?

Vir die eerste keer lig hy sy kop effens. Nie genoeg om ons in die oë te kyk nie, maar genoeg dat ons sy stem duideliker hoor.

SPYT: Nee. Ek het al by groot mense ook gesit. Bekendes. Leiers. Rykes. Mense wie se name in boeke staan. Mense wat applous gekry het. Mense wat miljoene bereik het, maar nie altyd hul eie kinders bereik het nie.

En wat sê hulle gewoonlik?

SPYT: Hulle praat min oor titels. Min oor pryse. Min oor geld. Hulle praat oor tyd. Oor verhoudings. Oor ’n huis wat vol mense was, maar leeg van aandag. Oor ’n kind wat grootgeword het terwyl hulle besig was om belangrik te wees.

Hy glimlag flou, maar daar is geen vrolikheid daarin nie.

SPYT: Op die einde vra min mense: “Hoekom het ek nie nog meer vergaderings bygewoon nie?” Hulle vra eerder: “Hoekom het ek nie daardie Sondag saamgegaan nie?” “Hoekom het ek nie gebel nie?” “Hoekom het ek gewag?”

Is dit die grootste spyt - tyd?

SPYT: Tyd is een van hulle. Maar tyd is net die houer. Die ware spyt is wat mense nie daarin gesit het nie.

Soos?

SPYT: Sagtheid. Waarheid. Moed. Vergifnis. Geloof. Teenwoordigheid. Mens dink mos altyd daar sal nog ’n geleentheid wees. Nog ’n Kersfees. Nog ’n kuier. Nog ’n kans om reg te maak. Ek leef van daardie “nog”.

Daar is ’n lang stilte.

Buite beweeg die wind teen die venster. Binne sit SPYT soos iemand wat al te veel einde-van-die-pad-gesprekke gehoor het.

Jy het geloof genoem. Hoekom?

SPYT vou sy hande stywer.

SPYT: Omdat ek dikwels daar is wanneer mense besef hulle het hul siel laaste op die lys gesit. Hulle het planne gehad vir aftrede, vir geld, vir eiendom, vir vakansie, vir gesondheid - maar nie altyd vir God nie.

Dis ’n swaar ding om te sê.

SPYT: Ek weet. Daarom sê ek dit sag. Maar sag beteken nie onwaar nie.

Hy sluk swaar.

SPYT: Party mense wag tot die lewe hulle stilmaak voordat hulle begin luister. Hulle het deur die jare gevoel iets roep, maar hulle het dit uitgestel. “Later,” het hulle gesê. “Eendag.” “Wanneer ek tyd het.” Maar geloof is nie ’n ornament vir die einde van die lewe nie. Dit is lig vir die pad.

En jy? Jy sit hier kop onderstebo. Jy praat oor almal anders. Maar sê my, SPYT…

Hy beweeg nie.

Waaroor is jý spyt?

Vir die eerste keer kyk SPYT op.

Sy oë is nie kwaai nie. Net oud. En hartseer.

SPYT: Ek is spyt dat mense my so laat ontmoet.

Die vertrek word stil.

SPYT: Ek is spyt dat ek dikwels eers kom wanneer berou nie meer ’n gesprek kan red nie. Wanneer liefde nie meer hardop gehoor kan word nie. Wanneer ’n graf die enigste luisteraar is.

Hy haal diep asem.

SPYT: Maar die grootste spyt?

Hy kyk na die vloer.

SPYT: Ek gaan nie hemel toe nie.

Wat bedoel jy?

SPYT: Spyt gaan nie hemel toe nie. Spyt is te laat. Spyt dra die smaak van gemiste genade. Maar berou kan hemel toe gaan. Vergifnis kan. Geloof kan. ’n Mens wat omdraai, kan.

Sy stem raak sagter.

SPYT: Dit is waaroor ek spyt is: dat mense dink ek is genoeg. Hulle sê: “Ek is spyt,” maar hulle gaan nie verder nie. Hulle vra nie vergifnis nie. Hulle maak nie reg nie. Hulle draai nie terug na God toe nie.

So spyt is nie die antwoord nie?

SPYT: Nee. Ek is net die klop aan die deur. Berou maak die deur oop. Genade nooi jou in.

Hy staan stadig op. Weer soos iemand wat nie lank op een plek bly nie.

Gaan jy nou?

SPYT: Ja. Daar is altyd iemand wat my roep.

By die deur draai hy om.

SPYT: Maar sê vir julle mense: moenie wag vir my nie. Bel vandag. Vergewe vandag. Bid vandag. Maak reg vandag. Sê vandag wat gesê moet word.

Toe is hy weg.

Laat gekom.

Stil gegaan.

Maar hierdie keer, miskien, nie te laat nie.


[Aangestuur deur Valerie - dankie!]

'n Gesprek met SPYT

[deur die ONS GOUE JARE-redaksie]

Hy was laat.

Natuurlik was hy laat.

Ons het al amper die ligte afgeskakel toe die deur stadig oopgaan. Geen dramatiese aankoms nie. Geen selfversekerde glimlag nie. Net ’n skraal figuur met ’n ou jas, skoene vol stof, en ’n hoed wat te laag oor sy oë getrek is.

Hy het gaan sit.

Nie regop nie.

Kop onderstebo. Skouers ingetrek. Hande styf gevou, asof hy bang is iemand herken hom.

Jy is laat.

SPYT: Ek is altyd laat.

Dis seker hoekom jy SPYT genoem word?

SPYT: Ja. Ek kom selde vroeg genoeg om iets te verander.

Hy kyk nie op nie.

Waar kom jy vandaan?

SPYT: Van mense se stil kamers af. Van hospitaalbeddens. Van grafte waar mense ná die tyd praat. Van kinders wat wens hulle het meer gevra. Van ouers wat wens hulle het meer geluister. Van mense wat jare lank gewerk het vir dinge wat nie kon terugpraat nie.

Jy klink moeg.

SPYT: Ek dra swaar. Mense dink ek is net ’n gevoel. Ek is nie. Ek is ’n argief. Ek dra sinne wat nooit gesê is nie. “Ek is jammer.” “Ek vergewe jou.” “Kom ons begin weer.” “Ek is lief vir jou.” “Ek was verkeerd.” Daardie sinne word soms te laat in my sakke gestop.

Besoek jy net gewone mense?

Vir die eerste keer lig hy sy kop effens. Nie genoeg om ons in die oë te kyk nie, maar genoeg dat ons sy stem duideliker hoor.

SPYT: Nee. Ek het al by groot mense ook gesit. Bekendes. Leiers. Rykes. Mense wie se name in boeke staan. Mense wat applous gekry het. Mense wat miljoene bereik het, maar nie altyd hul eie kinders bereik het nie.

En wat sê hulle gewoonlik?

SPYT: Hulle praat min oor titels. Min oor pryse. Min oor geld. Hulle praat oor tyd. Oor verhoudings. Oor ’n huis wat vol mense was, maar leeg van aandag. Oor ’n kind wat grootgeword het terwyl hulle besig was om belangrik te wees.

Hy glimlag flou, maar daar is geen vrolikheid daarin nie.

SPYT: Op die einde vra min mense: “Hoekom het ek nie nog meer vergaderings bygewoon nie?” Hulle vra eerder: “Hoekom het ek nie daardie Sondag saamgegaan nie?” “Hoekom het ek nie gebel nie?” “Hoekom het ek gewag?”

Is dit die grootste spyt - tyd?

SPYT: Tyd is een van hulle. Maar tyd is net die houer. Die ware spyt is wat mense nie daarin gesit het nie.

Soos?

SPYT: Sagtheid. Waarheid. Moed. Vergifnis. Geloof. Teenwoordigheid. Mens dink mos altyd daar sal nog ’n geleentheid wees. Nog ’n Kersfees. Nog ’n kuier. Nog ’n kans om reg te maak. Ek leef van daardie “nog”.

Daar is ’n lang stilte.

Buite beweeg die wind teen die venster. Binne sit SPYT soos iemand wat al te veel einde-van-die-pad-gesprekke gehoor het.

Jy het geloof genoem. Hoekom?

SPYT vou sy hande stywer.

SPYT: Omdat ek dikwels daar is wanneer mense besef hulle het hul siel laaste op die lys gesit. Hulle het planne gehad vir aftrede, vir geld, vir eiendom, vir vakansie, vir gesondheid — maar nie altyd vir God nie.

Dis ’n swaar ding om te sê.

SPYT: Ek weet. Daarom sê ek dit sag. Maar sag beteken nie onwaar nie.

Hy sluk swaar.

SPYT: Party mense wag tot die lewe hulle stilmaak voordat hulle begin luister. Hulle het deur die jare gevoel iets roep, maar hulle het dit uitgestel. “Later,” het hulle gesê. “Eendag.” “Wanneer ek tyd het.” Maar geloof is nie ’n ornament vir die einde van die lewe nie. Dit is lig vir die pad.

En jy? Jy sit hier kop onderstebo. Jy praat oor almal anders. Maar sê my, SPYT…

Hy beweeg nie.

Waaroor is jý spyt?

Vir die eerste keer kyk SPYT op.

Sy oë is nie kwaai nie. Net oud. En hartseer.

SPYT: Ek is spyt dat mense my so laat ontmoet.

Die vertrek word stil.

SPYT: Ek is spyt dat ek dikwels eers kom wanneer berou nie meer ’n gesprek kan red nie. Wanneer liefde nie meer hardop gehoor kan word nie. Wanneer ’n graf die enigste luisteraar is.

Hy haal diep asem.

SPYT: Maar die grootste spyt?

Hy kyk na die vloer.

SPYT: Ek gaan nie hemel toe nie.

Wat bedoel jy?

SPYT: Spyt gaan nie hemel toe nie. Spyt is te laat. Spyt dra die smaak van gemiste genade. Maar berou kan hemel toe gaan. Vergifnis kan. Geloof kan. ’n Mens wat omdraai, kan.

Sy stem raak sagter.

SPYT: Dit is waaroor ek spyt is: dat mense dink ek is genoeg. Hulle sê: “Ek is spyt,” maar hulle gaan nie verder nie. Hulle vra nie vergifnis nie. Hulle maak nie reg nie. Hulle draai nie terug na God toe nie.

So spyt is nie die antwoord nie?

SPYT: Nee. Ek is net die klop aan die deur. Berou maak die deur oop. Genade nooi jou in.

Hy staan stadig op. Weer soos iemand wat nie lank op een plek bly nie.

Gaan jy nou?

SPYT: Ja. Daar is altyd iemand wat my roep.

By die deur draai hy om.

SPYT: Maar sê vir julle mense: moenie wag vir my nie. Bel vandag. Vergewe vandag. Bid vandag. Maak reg vandag. Sê vandag wat gesê moet word.

Toe is hy weg.

Laat gekom.

Stil gegaan.

Maar hierdie keer, miskien, nie te laat nie.

[Aangestuur deur Valerie.]

Kerkgenotjies: Rekenaarterme in gewone Afrikaans

Dit blyk dat baie van ons Afrikaanse lesers verwar word deur al die rekenaarterme wat rondwaai. Om dinge makliker te maak, is hier 

‘n kort van lys van algemene terme en die Afrikaanse verduideliking:

Monitor - Wat jy doen wanneer jy ‘n oog op die braaivuur hou.

Download - Haal die brandhout van die bakkie af.

Hard drive - Die rit huis toe sonder koue bier.

Keyboard - Waar jy jou bakkie se sleutels hang.

Window - Wat jy toemaak wanneer dit koud is.

Screen - Wat jy toemaak wanneer die muskiete kom.

Byte - Wat die muskiete aan jou doen.

Bit - Wat die muskiete aan jou gedoen het.

Mega byte - Wat die muskiete rondom die Limpoporivier doen.

Chip - Wat jy eet wanneer jy televisie kyk.

Micro chip - Wat in die sak oorbly wanneer die chips klaar is.

Dot Matrix - Oom Jan Matrix se vrou.

Laptop - Waar die kat slaap.

Software - Plastiek messe en vurke van KFC.

Hardware - Regte messe en vurke van Checkers.

Mouse - Wat die bokse in die tuinhuisie deurkou.

Mainframe - Wat die tuinhuisie regop hou.

Web - Wat spinnekoppe maak.

Website - Die tuinhuisie.

Cursor - Die ou man wat so vloek.

Search engine - Wat jy doen as jou bakkie nie wil vat nie.

Yahoo - Wat jy sê wanneer die bakkie uiteindelik vat.

Upgrade - ‘n Steil heuwel.

Server - Die meisie by die kroeg wat die slaai bring.

Mail server - Die ou by die kroeg wat die steaks en slapchips bring.

User - Die buurman wat aanhou om jou goed te leen.

Network - Wat jy doen wanneer jy jou visnet regmaak.

Internet - ‘n Meer ingewikkelde manier om jou visnet reg te maak.

Netscape - Wanneer visse die gat in die net vind nadat jy dit reggemaak het.

Online - Wanneer sy jou wasgoed uithang.

Offline - Wanneer sy alweer nie genoeg pennetjies gebruik het nie 

[Dankie, Valerie, dat jy vandag dinge vir ons in perspektief gebring het.]

Statistiek: Dankie vir 172 000 e-besoek!

Dutoitspan Kimberley het die 172 000-kerf bereik. 'n  Dutoitspan-dankie vir elkeen wat die blog so gereeld besoek. Stuur gerus idees en voorstelle in - ons luister graag. Dankie vir al die positiewe kommentaar wat sommer so padlangs gestuur word.

'n GROOT DANKIE aan elke medewerker wat só gereeld bydraes stuur. Julle sterk ons hande!

• Liz de Koker
• Marguerite Pienaar
• Rosetta Venter
• Valerie Kilian

My plekkie in Sy hemelhuis

Om ouer te word is nie maklik nie. 

Jy is soveel meer broos en kwesbaar as jonger mense. Jy mis familie en vriende wat nie meer daar is nie, sommige in ouetehuise en ander reeds na die Vaderhuis. Daar is so baie wat jy nog wou doen, maar die krag, energie en tyd ontbreek - want jy word al meer bewus dat jou jare vorentoe nie meer so baie is soos “agtertoe” in die verlede nie. 

Jou liggaam raak broser en jou hart kwesbaarder. 

Talle goedjies begin pla, soos jou balans wat nie meer is soos wat dit behoort te wees nie. Jou visie en gehoor wat al hoe meer en meer verswak. Al hoe meer medisyne kom by jou medisynelysie en jou eersehulptassie word vol goedjies wat belowe om jou energie te gee. Jy raak meer bewus van jou alleenheid - en vir sommige mense van hul eensaamheid. Jy word nie meer na plekke saamgenooi nie en jy vra ook nie self nie, omdat jy dalk al een of twee keer afgejak is. 

Dis nie meer vir jou so lekker om in jonger groepe geselskappe te wees nie, want jy word al meer bewus dat mense in die geselskap verby jou of bo-oor jou kyk - jy is maar net daar, maar nie deel van die geselskap nie. Daar word vir iemand anders in die geselskap gevra hoe dit met jou gaan, in plaas daarvan om direk die vraag aan jou te vra. Wanneer jy by ‘n geselligheid is, kry almal soms geskenkies - maar die jonger garde vergeet of dink nie dis nodig dat jy ook enetjie kry nie. 

Trane vloei soveel makliker - trane van vreugde, verlange of hartseer, maar sakdoekies daarvoor is nie nodig nie, want die Heer vee dit self af  - wanneer Hy afbuk na jou en sy arms om jou vou en in die mooiste woorde verseker van Sy Ewige Liefde vir jou. En wanneer Hy saggies uit Sy Woord met jou praat en jou vertel dat Hy 'n plekkie gereed kry vir jou in Sy Hemelhuis, weet jy dat jy niks meer nodig het as hierdie Vader van jou nie! 

En nuwe lewensenergie soos ‘n vars waterval bruis skielik in jou en jy weet jy móét vir ander híérdie storie van jou en jou Hemelvader vertel!  

[Dankie, Valerie!]

Dink hieroor: Ek glo nie in tandartse nie ...

'n Meisie besoek die tandarts en hy sê vir haar die prosedure is voltooi. 

Sy antwoord: "Yes, thank God for that."

Die tandarts vra vir haar: "Wie in vandag se tyd, glo nog in God?"

Sy antwoord: "Ek glo in Hom."

Die tandarts sê: "Sien jy nie wat in die wêreld aangaan nie - hoe kan daar 'n God wees, terwyl daar soveel armoede, rampe, hartseer en ellende is?"
Die meisie kyk na hom en sê: "Wel, ek glo nie in tandartse nie!! As daar werklik tandartse was, hoekom is daar so baie mense met stukkende, gevlekte of bederfde tande?"

Die tandarts antwoord dadelik: "Wel, ek kan nie mense help wat nie na my toe kom nie."
Die meisie "boul" hom toe uit deur te sê: "Dit werk presies dieselfde met God. Hy kan jou nie help as jy nie bereid is om na Hom toe te kom en met Hom te praat nie.

[Dankie, Valerie, vir die aanstuur.] 

Die vurk

‘n Jong meisie is met ‘n terminale siekte gediagnoseer. Menslik gesproke het sy nog drie maande om te leef. Sy begin dadelik om haar sake in orde te kry. In ‘n gesprek met haar predikant versoek sy watter liedere sy graag op haar begrafnis wil laat sing, asook die skrifgedeelte wat hy moet lees.

Toe die predikant groet, onthou sy nog iets wat vir haar baie belangrik is. “Daar is nog iets, Dominee.” “Wat is dit?” 

“Ek wil graag met ‘n vurk in my hand begrawe word. Dis vir my baie belangrik.” 

Die predikant lyk verdwaas. “Wat ‘n eienaardige versoek”.

“By die restaurante waar ek al sosiale funksies bygewoon het, het iemand na die hoofdis, wanneer die eetgerei weggeneem word, gefluister: “Hou jou vurk.” Dan het ek geweet daar is nog iets heerlik wat gaan kom, soos veerligte sjokoladekoek of besonderse appeltert. So wil ek graag hê die mense moet my in my kis sien met ‘n vurk in my hand. Ek wil hê elkeen moet wonder en vra: “En die vurk? Waarvoor is dit?” Dan moet u antwoord: “Hou jou vurk, as jou saak met die Here reg is, kom die beste nog.”

Met trane in sy oë groet die leraar. Hy besef die jong vrou het ‘n wonderlike idee van die hiernamaals. Selfs beter as hy. Selfs beter as ouer gelowiges met baie meer lewenskennis. Sy WEET iets beter wag op haar, want haar saak met God is reg.

By die begrafnis hoor die predikant dan ook telkemale: “En die vurk?” En hy glimlag net. In sy boodskap verduidelik die leraar die meisie se uitsonderlike wens en wat dit simboliseer. Hy getuig hoe die mooi storie in sy gedagtes bly.

“Ek is seker elkeen van julle gaan ook oor en oor daaroor dink.” 

Hy was reg. En elke keer wanneer jy jou vurk optel, onthou: As my saak met God reg is, is die beste nog op pad!!!

Toepassing: 

Koester die tyd wat jy nog gegun word. Maak seker jou saak met God is reg. Jesus sê in Joh 14:6 “Ek is die Weg, die Waarheid en die Lewe, NIEMAND kom na die Vader toe behalwe deur MY nie”.

Die beste wat voorlê kan NET joune wees as jou saak met God reg is! DAN lê die beste deel nog vir jou voor!

Hou jou vurk gereed kind van God ... Die beste lê nog voor!!! 

[Dankie, Valerie, ons waardeer jou gereelde bydraes.] 

He's my brother ...

In Japan, during the war, this boy was carrying his dead brother on his back to bury him on a funeral pyre. A soldier noticed and asked him to let him carry the load so as to unburden him. He replied: He's not heavy, he's my brother! The soldier understood and broke down in tears. Since then, this image has become a symbol of unity in Japan. "He's not heavy. He's my brother ... She's my sister!"
If he falls, raise him.
If he backslides stand by him.
If he gets tired, help him.
If he needs support, stand with him.
If he makes a mistake, correct him in love!
And if the world abandons him, then carry him like God has been carrying you. He surely is not heavy. Because he is my brother or she is my sister!

Look out for one another!

[Thank you, Valerie, for sharing this poignant message with us.]

Jý kan 'n verskil maak ...

Een lied kan 'n oomblik skep,

een blom kan 'n droom wakker maak.

Een boom kan 'n woud begin,

een voëltjie kan die lente besing.

Een glimlag begin 'n vriendskap,

een handdruk hef  'n mens op.

Een ster kan 'n skip te see lei,

een woord kan 'n doel omlyn.

Een stem kan 'n volk verander,

een sonstraal kan 'n vertrek verlig.

Een kers wis die duisternis uit,

een lag sal somberheid oorwin.

Een tree moet elke reis begin,

een woord moet elke gebed inlui.

Een hoop kan jou gemoed verhef,

een aanraking wys dat jy omgee.

Een stem kan met wysheid praat,

een hart kan weet wat waar is.

Een lewe kan 'n verskil maak.

Jy sien, dit hang net van jou af.

[Outeur onbekend]

Al kan jy nie baie doen om 'n verskil te maak in die wêreld om jou nie, kan jy wel iets doen. En dit is die belangrikste om hierdie iets te doen, hoe klein ook al.

Ware barmhartigheid is om alles, ja, alles te doen wat ons kan - John Donne. 

Met hangskouers en al

Kort neffens sonsak wieg die Genadewa tot stilstand langs 'n verwaarloosde plaasopstal. Ek en die Mooiste Mooi bly in die ou bittereinder sit vanweë een van die mees asemrowende Kalahari-gesigte wat mensegoed nog ooit gesien het ... ‘n Kalahari-sonsak. Sien, sonsak in die Kalahari bly maar net iets besonders. Veral as die warmste hemellig die westelike kim met oranje-goud omsoom, terwyl hy sukkel-sukkel slaapplek opsoek agter die verste sandduin. Dan is die Kalahari op sy heel spoggerigste ... soos vandag. 

My oë loop op die werf rond en steek by die bouvallige opstal en buitegeboue vas. Hierdie was sekerlik blou jare gelede 'n pronk plaas met ‘n spog woning vol vreugde, voorspoed en voortreflikheid gewees dink ek by myselwers. ‘n Plek wat oorvloed, sukses en genoegdoening uitbasuin. Maar deesdae, besef ek, deesdae vertel hierdie plaas 'n ander storie. 'n Hartseer hangskouerstorie vol diksand en dwarsduine. ‘n Hangskouerstorie van nie goed genoeg wees nie waar opgee, oorgee, swaarkry, sukkel en droogte die hoofrolle vertolk. 

“Alle mensegoed het mos 'n pronkerige kant” fluister die Veilige Gees saggies. “Maar” fluister Hy verder “alle mensegoed het ook 'n kant waaroor hulle met hangskouers staan." Verbaas staar ek met witoë na die verste sien. Soos gewoonlik is die Veilige Gees reg. 

Alle mensegoed het 'n mooi kant wat aan die wêreld voorgehou móét word. Dit is nou daardie prysenswaardige deel van ons daaglikse doendinge wat ingekleur is met voortreflikheid, vreugde en  voorspoed. Net soos ‘n Moses van ouds is daar in ons gistertye aspekte en ding wat diep weggesteek moet word. Hangskouerdinge waarvan niemand iets mag weet nie. 

Moses het mos eens op ‘n tyd 'n Egiptenaar doodgeslaan. Skaamte en vrees het gou-gou veroorsaak dat hy in Midian se woestyn gaan wegkruip het. Met hangskouers en al wat nou vergete en deel van sy gistergoed is, loop ‘n nuuskierige Moses hom in ‘n bos vas wat nie uitbrand nie. Hier roep die Here hom vir Moses op sy naam waartydens Hy Homself voorstel as die God van Abraham, Isak en Jakob. 

Meteens herinner die Veilige Gees my daaraan dat daar vir Abraham se kleinseun twee name in die Bybel opgeteken is – Jakob en Israel. 

Esau se kleinboetie het net soos alle ander mensegoed, 'n kant gehad waaroor hy geensins trots is nie. Jakob (wat ook soms bekend staan as Jakob die Bedrieër) se hangskouer kant vertel van bedrog, valsheid, leuens en sameswering. Daarmee saam was hy 'n lafaard wat agter sy vrouens en kinders weggekruip het. Waarlikwaar 'n mens sonder inbors wat nie goed genoeg is nie. 

Maar Isak se jongste het ook een nag (so is dit opgeteken) met 'n engel gestoei ... tot dagbreek toe. Uit erkenning hiervoor gee die Here vir hom ‘n nuwe naam. 'n Pronkerige naam - Israel -  want hy het met God en mens geworstel en nie kopgegee nie. Die kroon van die pronkerige kant van sy lewe is egter dat hy as volksvader van die Israeliete beskou kan word. 

“Onthou,” beduie die Veilige Gees verder, “Ek is die God van Abraham, Isak en Jakob. Die God van Abraham die gelowige, Isak die stabiele en Jakob die een met die hangskouers. Ek is nie op soek na die goeie, die mooi, die perfekte, die prysenswaardige nie.  Nee, Ek wil jou God wees ... met jou hangskouers en al.” 

En net voor ek en die mooiste Mooi uit die Genadewa klim, wonder ek skielik hoekom dit vir ons mensegoed so bitter moeilik is om Hom met hangskouers en al te vertrou. 

Eks 3:6 (NLV) = "God sê toe vir hom: “Ek is die God van jou voorouers – die God van Abraham, die God van Isak en die God van Jakob.” Toe Moses dit hoor, het hy sy hande voor sy gesig gehou. Hy was bang om na God te kyk." 

Sandkorrel baie seëninge.

Divine Life Bediening (HJ & Dalene Cronjé)

Selnr: 082 772 2192

WhatsApp: 081 568 7549 

Facebook

Gaan maak ook 'n draai HIER.

[Dankie, Valerie Kilian, dat jy so gereeld pitkos met ons lesers deel.]