Die leë begrafnis

'n Fiktiewe verhaal met 'n ware boodskap.
Die dominee het sy motor voor die klein kerkie gestop en vir 'n oomblik bly sit.
Op die passasiersitplek het die begrafnisprogram gelê.

**Petrus Smit.**
82 jaar oud.
Geen bekende familie.Geen kinders.
Geen naasbestaandes.
'n Eenvoudige begrafnis.
Hy het gesug.
In al sy jare as dominee het hierdie soort dienste hom altyd hartseer gemaak.
'n Hele lewe.
En aan die einde lyk dit asof niemand omgee nie.
Toe hy die kerk binnestap, was die eerste rye leeg.
Net die orrelis, 'n verpleegster van die ouetehuis en twee kerkraadslede was daar.
Voor in die kerk het 'n eenvoudige houtkis gestaan.
Geen groot blommerangskikkings nie.
Geen foto's nie.

Geen huldeblyke nie.
Net 'n naam.
**Petrus Smit.**
Die diens het begin.
Die eerste lied is gesing.
Toe die dominee opstaan om te praat, gaan die agterdeur oop.
'n Vrou stap in.
Toe nog een.
Toe 'n jong man.
Toe 'n bejaarde egpaar.
Toe nog mense.
En nog.
En nog.
Binne minute was die kerk halfvol.
Toe driekwart vol.
Toe moes mense teen die mure staan.
Die dominee kyk verbaas rond.
Volgens die ouetehuis het Petrus min besoekers gehad.
Volgens sy bure het hy alleen gewoon.
Volgens die dokumente was daar feitlik niemand nie.
Maar die kerk was nou stampvol.
Wie was al hierdie mense?
Ná die sang sê die dominee:
"Indien iemand iets oor Petrus wil deel, is julle welkom."
'n Bejaarde vrou staan op.
Haar hande bewe.
"My man is baie jare gelede oorlede."
Sy sluk swaar.
"Ek het niemand gehad nie."
"Die dae was lank."
"Die nagte nog langer."
"Een middag het iemand aan my deur geklop."
Sy glimlag deur haar trane.
"Dit was Petrus."
"Hy het nie gekom om my probleme op te los nie."
"Hy het net gaan sit."
"En geluister."

Sy vee haar oë af.
"Daardie dag het ek nie so alleen gevoel nie."
Toe gaan sit sy.
'n Jong man staan op.
"Toe ek sestien was, het ek die verkeerde pad gekies."
Hy kyk af.
"Baie mense het opgegee op my."
"Maar nie Petrus nie."
"Hy het elke week tyd gemaak om met my te praat."
"Nie om my te veroordeel nie."
"Net om te luister."

"Vandag het ek 'n gesin."
"Ek het werk."
"Ek het hoop."
"En ek glo God het Petrus gebruik om my lewe te verander."
Nog mense staan op.
'n Enkelma.
'n Afgetrede onderwyser.
'n Verpleegster.

'n Man wat sy werk verloor het.
Verhaal ná verhaal.
Nie van groot wonderwerke nie.
Nie van geld nie.
Nie van roem nie.
Maar van tyd.

Tyd om te luister.
Tyd om om te gee.
Tyd om iemand raak te sien.
Toe staan 'n middeljarige vrou op.
Niemand herken haar nie.

Sy hou haar selfoon in haar hand.
Vir 'n oomblik kan sy nie praat nie.
Toe sê sy:
"Ek het Petrus nooit persoonlik ontmoet nie."
Die kerk word stil.
"Ek het net met hom gepraat."
Sy lig die foon op.
"Hierdie foon was vir jare my enigste geselskap."
Trane blink in haar oë.
"My man is oorlede."
"My kinders woon ver."
"Ek het baie dae alleen deurgebring."
Sy kyk na die skerm.
"Ek het mense gebel."

"Maar almal was besig."
"'Ek sal jou later terugbel.'"
"'Ons praat weer.'"
'Ek is nou net in 'n vergadering.'
Sy glimlag hartseer."Hulle het dit nie sleg bedoel nie."
"Die lewe het net aangegaan."
Die kerk was doodstil.
Toe sê sy die woorde wat diep in almal se harte ingesny het:
"Mense het my stem gehoor, maar niemand het my eensaamheid gehoor nie."
Selfs die dominee het sy kop laat sak.
"Toe bel ek eendag vir Petrus."
'n Traan rol oor haar wang.
"Hy het nie geweet ek huil voordat ek gebel het nie."
"Hy kon nie my gesig sien nie."
"Hy kon nie die trane sien wat oor my wange geloop het nie."
"Maar hy het iets gehoor wat ander mense gemis het."
Sy sluk swaar.
"Hy het my hart gehoor."
Die kerk was stil.
"Daardie gesprek het amper twee ure geduur."

"Hy het nêrens heen gejaag nie."
"Hy het nie gesê hy sal later terugbel nie."
"Hy het net geluister."
"En toe ons klaar gepraat het, was my probleme nie weg nie."
"Maar ek het geweet iemand gee om."
Sy kyk na die kis.

"Daardie iemand was Petrus."
Niemand het beweeg nie.
Toe staan die verpleegster van die ouetehuis op.
"Daar is iets wat julle moet weet."
Sy haal 'n klein notaboek uit haar handsak.
"Ek het dit tussen Petrus se goed gekry."
Sy maak dit oop.
Daar was net een sin wat oor en oor geskryf was:
'Here, wys my vandag iemand wat ander mense miskyk.'
Die dominee voel hoe sy keel toetrek.
Hy kyk af na die preek wat hy die hele week voorberei het.
Toe maak hy dit toe.
Stadig.
Hy kyk op na die mense.
"Vandag het ek iets geleer."
Die kerk was doodstil.
"Ek het gedink hierdie begrafnis gaan oor 'n man wat alleen gesterf het."
Hy kyk deur die oorvol kerk.
"Maar ek was verkeerd."
"Hierdie man het verstaan wat baie van ons vergeet."
Hy haal diep asem.
"Ons leef in 'n wêreld vol boodskappe."
"WhatsApps."
"E-posse."
"Oproepe."
"Kennisgewings."
"Maar tog is daar mense wat nog nooit so alleen gevoel het soos nou nie."
Niemand het beweeg nie.
"Ons sien die boodskap."
"Maar nie altyd die trane daaragter nie."
"Ons hoor die stem."
"Maar nie altyd die pyn daaragter nie."
"Ons vra: 'Hoe gaan dit?'"
"En ons aanvaar die antwoord: 'Dit gaan goed.'"
Die dominee se stem breek.
"Terwyl daardie persoon dalk net gewens het iemand sou langer luister."
Hy kyk na die kis.
"Petrus het nie op groot verhoë gestaan nie."
"Hy was nie 'n bekende man nie."
"Hy het nie roem gesoek nie."
"Hy het net tyd gemaak vir mense."
"En soms is dit die grootste geskenk wat ons vir iemand kan gee."
Die kerk was stil.
Baie stil.
Want almal het geweet van iemand wat hulle moes bel.
Iemand wat hulle vergeet het.
Iemand wat dalk wag vir 'n oproep.
Iemand wat dalk vanaand alleen sit.
Toe maak die dominee sy Bybel oop en lees:
"Wees bly saam met dié wat bly en treur saam met dié wat treur."
Romeine 12:15
Hy maak die Bybel toe.
En vir die eerste keer daardie dag het die mense verstaan:
Jy kan nie saam met iemand treur as jy nooit tyd maak om hul hart te hoor nie.
BOODSKAP
Ons leef in 'n wêreld waar mense meer verbind is as ooit tevore, maar dikwels meer eensaam as ooit tevore.
Ons stuur boodskappe.
Ons maak oproepe.
Ons lees statusse.
Ons druk "like".
Maar baie mense sit steeds alleen.
Baie mense huil waar niemand hulle sien nie.
Baie mense sê:
"Dit gaan goed."
Terwyl hulle harte swaar is.
Soms het mense nie antwoorde nodig nie.
Soms het hulle nie raad nodig nie.
Soms het hulle net iemand nodig wat sal luister.
Iemand wat tyd maak.
Iemand wat regtig omgee.
Petrus het nie probeer om die hele wêreld te verander nie.
Hy het eenvoudig tyd gemaak vir die mense wat God oor sy pad gestuur het.
Een oproep.
Een gesprek.
Een besoek.
Een hart op 'n slag.
Dalk is die belangrikste vraag nie hoeveel mense ons ken nie.
Nie hoeveel geld ons gemaak het nie.
Nie hoeveel boodskappe ons gestuur het nie.
Maar:
Hoeveel harte het ons aangeraak terwyl ons hier was?
Mag ons elke dag bid:
"Here, help my om nie so besig te wees dat ek mense se pyn miskyk nie. Gee my oë om te sien, ore om te luister en 'n hart wat tyd maak vir ander."
Bybelvers
Filippense 2:4
Laat elkeen nie net aan sy eie belange dink nie, maar ook aan dié van ander.
Want soms verander 'n lewe nie deur groot dinge nie. Soms verander 'n lewe bloot omdat iemand tyd gemaak het om te luister.

[Hierdie is 'n kosbare 'gelykenis van Petrus'. Dit is verseker nie fiktief nie, net die reine waarheid. Ek dink aan ons Here Jesus se woorde in Mat 25:1-46, veral vers 35. Mense honger na Christus se liefde in en deur ons ... hand en hart en tyd ...]

Dankie, Brahm, vir die aanstuur van hierdie boodskap.

Pas oorlede

Dit was die aanhef van 'n roubrief wat deur 'n Engelse predikant aan sy gemeente gestuur is. Hy het baie gebid voordat hy die brief gepos het. Ds. Fox was bekend as 'n persoon wat ernstig was en wat vir jare onvermoeid in sy gemeente die Woord van God gebring het. Hy het met sy gemeente gepraat oor hulle geestelike agteruitgang en hulle geroep tot bekering. Sy gebed en begeerte was dat hulle waarlik die beeld van Jesus sou uitdra aan 'n verlore wêreld. 

Gedurende huisbesoek het hy elke lid van die gemeente aangespreek en die Woord aan hulle verkondig, waarna hy 'n gebed gedoen het. Dit het egter alles niks gehelp nie. Ds. Fox se gemeente was maar net lidmate van die kerk omdat dit tradisie was. Hulle het dit as 'n prestasie beskou wanneer die kerk half of driekwart vol was. Daar was 'n koue atmosfeer in die kerk. Sekere gemeentelede het net sommige mense gegroet in die kerk en die res vermy. Party was belangriker as ander.

Op 'n sekere môre, nadat hy weer vir sy gemeente gebid het, het daar plotseling 'n vonkel in die oë van ds. Fox gekom. Hy het by sy skryftafel gaan sit, sy vulpen uitgehaal en die volgende roubrief aan sy gemeente met die bostaande opskrif geskrywe.

"Pas oorlede. Die gemeente is pas oorlede nadat sy haar lyding en smart kalm gedra het. Die roudiens word aanstaande Saterdagmiddag in die kerk gehou, waar daar nog geleentheid sal wees om die oorledene vir oulaas te sien."

Dit was veral die laaste sinsnede wat gemaak het dat die kerk volgestroom het van mense. Baie het hulself afgevra wat die dominee voor oë het. Die mense was gewoond dat hy nie ligsinnige dinge doen nie, dus moes daar iets ernstig agter geskuil het. Sal die kerk afgebreek word? Word die gemeente ontbind?

Onder, reg voor die preekstoel het daar 'n doodskis gestaan. Ds. Fox het die kansel bestyg en 'n kort boodskap gebring. In sombere woorde het hy die nagedagtenis van die oorlede gemeente herdenk. Sy het aan 'n langdurige en gevaarlike siekte gely en daarom gesterwe. Gelukkig het sy nie veel pyn verduur nie, maar is oorlede aan 'n langdurige lusteloosheid en swaarmoedigheid. Die feit dat daar geen pyn was nie, het juis die vroeë einde verhaas. Omdat sy gedink het dat sy niks makeer nie, het sy alle inspuitings geweier wat verseker nuwe lewe kon gebring het. So sag en rustig as wat sy die afgelope aantal jare was, so het sy gesterf. Die enigste wat van haar oorgebly het, is haar siel wat ons nou aan "die barmhartigheid van die almagtige God toevertrou." Hierna het hy gesê dat daar geleentheid is om plek langs die kis in te neem vir die laaste afskeidsgroet.

Skaam en vraend het die gemeente aanvanklik in hulle plekke bly sit, maar ds. Fox wat in alle erns langs die kis kom staan het, het die kerkraad gewink om ook hulle plekke daar te kom inneem.

Die broers het stadig na vore gekom en een vir een het 'n laaste blik in die kis gegee, waar, volgens die predikant, die oorskot van die oorlede gemeente lê. Baie min van die gemeente het onbeweeg gebly na hierdie gesig. Sommige het blykbaar geskrik terwyl ander se gesigte bleek geword het. Ander het weer vraend 'n verontwaardigde blik op die predikant gewerp, wat doodstil gestaan het, sonder om 'n woord te sê. Daar was slegs 'n groot liefde op sy gelaat vir die gemeente.

Langsaam volg die gemeente die voorbeeld van die kerkraad. In diepe eerbied soos met enige begrafnis, gaan hulle een vir een by die kerkdeur uit. Iemand het weer teruggegaan in die bank en die gesig met 'n sakdoek bedek. 'n Vrou het begin om gedemp te snik. In die kis het 'n groot spieël gelê. Wie hom oor die dooie gemeente buig, het homself in die spieël gesien.

Teen die aand staan daar 'n ouderling en sewe gemeentelede by ds. Fox op die stoep, daaronder was daar twee vroue en twee jongmense. Die ouderling wat die woord moes doen, het nie te op sy gemak gevoel nie. Hy sê: "Dominee, ons het almal begryp ... ons wil egter nie meer dood wees nie; ons wil 'n lewende gemeente van ons Here Jesus wees. Sal u ons help om dit te wees? En ... e... e... buite staan die res van die gemeente wat ons gestuur het om te kom praat."

[Bron: Die Pelgrim, Maart 1988, p. 20] 

Die vurk

‘n Jong meisie is met ‘n terminale siekte gediagnoseer. Menslik gesproke het sy nog drie maande om te leef. Sy begin dadelik om haar sake in orde te kry. In ‘n gesprek met haar predikant versoek sy watter liedere sy graag op haar begrafnis wil laat sing, asook die skrifgedeelte wat hy moet lees.

Toe die predikant groet, onthou sy nog iets wat vir haar baie belangrik is. “Daar is nog iets, Dominee.” “Wat is dit?” 

“Ek wil graag met ‘n vurk in my hand begrawe word. Dis vir my baie belangrik.” 

Die predikant lyk verdwaas. “Wat ‘n eienaardige versoek”.

“By die restaurante waar ek al sosiale funksies bygewoon het, het iemand na die hoofdis, wanneer die eetgerei weggeneem word, gefluister: “Hou jou vurk.” Dan het ek geweet daar is nog iets heerlik wat gaan kom, soos veerligte sjokoladekoek of besonderse appeltert. So wil ek graag hê die mense moet my in my kis sien met ‘n vurk in my hand. Ek wil hê elkeen moet wonder en vra: “En die vurk? Waarvoor is dit?” Dan moet u antwoord: “Hou jou vurk, as jou saak met die Here reg is, kom die beste nog.”

Met trane in sy oë groet die leraar. Hy besef die jong vrou het ‘n wonderlike idee van die hiernamaals. Selfs beter as hy. Selfs beter as ouer gelowiges met baie meer lewenskennis. Sy WEET iets beter wag op haar, want haar saak met God is reg.

By die begrafnis hoor die predikant dan ook telkemale: “En die vurk?” En hy glimlag net. In sy boodskap verduidelik die leraar die meisie se uitsonderlike wens en wat dit simboliseer. Hy getuig hoe die mooi storie in sy gedagtes bly.

“Ek is seker elkeen van julle gaan ook oor en oor daaroor dink.” 

Hy was reg. En elke keer wanneer jy jou vurk optel, onthou: As my saak met God reg is, is die beste nog op pad!!!

Toepassing: 

Koester die tyd wat jy nog gegun word. Maak seker jou saak met God is reg. Jesus sê in Joh 14:6 “Ek is die Weg, die Waarheid en die Lewe, NIEMAND kom na die Vader toe behalwe deur MY nie”.

Die beste wat voorlê kan NET joune wees as jou saak met God reg is! DAN lê die beste deel nog vir jou voor!

Hou jou vurk gereed kind van God ... Die beste lê nog voor!!! 

[Dankie, Valerie, ons waardeer jou gereelde bydraes.] 

Sê 'n keer iets goeds van my voordat ek dood is ...

As jy die mense op straat, in die winkel, kafee of werksplek hoor praat, kry jy die indruk dat die meeste mense slegte mense is.

As jy egter begrafnisse bywoon en al die Ter herinnering aan lees, sal jy dink dat daar nie slegte mense bestaan nie en dat alle vaders en moeders ideale vaders en moeders is en al die eggenote teergeliefd en vol toewyding en sorg!

Nooit vind jy in 'n doodsberig in die koerant: Hy was 'n buffel of Sy was 'n kwaadstoker nie.

Ons kan van 'n grafskrif alles leer behalwe een ding:

Moenie wag tot iemand dood is voordat jy vir hom of haar die pluimpie gee nie!

Bring jou blomme nou voordat ek dood is!

[Dankie, Anoniem]

Dutoitspan groet vir Schalk Kruger

Ethen Ingram Brown ...

Ongeluk eis die lewe van 'n talentvolle jong man ...

Ethen, Eulise en Eloíse

Ethen Brown, seun van Eugene en Liesl Brown is op 19 Julie in 'n motorfietsongeluk oorlede. Hy is die kleinseun van Rinus en Selma Slabbert. Ethen was vanjaar in die belydenisklas en almal het net mooi herinneringe van hierdie lewenslustige jong man. Ons dink in die besonder aan dié gesin in ons gebede en glo dat hulle ongekende krag in hierdie moeilike dae van Bo sal ontvang.

Eugene en Liesl Brown saam met hulle kinders.