Die leë begrafnis

'n Fiktiewe verhaal met 'n ware boodskap.
Die dominee het sy motor voor die klein kerkie gestop en vir 'n oomblik bly sit.
Op die passasiersitplek het die begrafnisprogram gelê.

**Petrus Smit.**
82 jaar oud.
Geen bekende familie.Geen kinders.
Geen naasbestaandes.
'n Eenvoudige begrafnis.
Hy het gesug.
In al sy jare as dominee het hierdie soort dienste hom altyd hartseer gemaak.
'n Hele lewe.
En aan die einde lyk dit asof niemand omgee nie.
Toe hy die kerk binnestap, was die eerste rye leeg.
Net die orrelis, 'n verpleegster van die ouetehuis en twee kerkraadslede was daar.
Voor in die kerk het 'n eenvoudige houtkis gestaan.
Geen groot blommerangskikkings nie.
Geen foto's nie.

Geen huldeblyke nie.
Net 'n naam.
**Petrus Smit.**
Die diens het begin.
Die eerste lied is gesing.
Toe die dominee opstaan om te praat, gaan die agterdeur oop.
'n Vrou stap in.
Toe nog een.
Toe 'n jong man.
Toe 'n bejaarde egpaar.
Toe nog mense.
En nog.
En nog.
Binne minute was die kerk halfvol.
Toe driekwart vol.
Toe moes mense teen die mure staan.
Die dominee kyk verbaas rond.
Volgens die ouetehuis het Petrus min besoekers gehad.
Volgens sy bure het hy alleen gewoon.
Volgens die dokumente was daar feitlik niemand nie.
Maar die kerk was nou stampvol.
Wie was al hierdie mense?
Ná die sang sê die dominee:
"Indien iemand iets oor Petrus wil deel, is julle welkom."
'n Bejaarde vrou staan op.
Haar hande bewe.
"My man is baie jare gelede oorlede."
Sy sluk swaar.
"Ek het niemand gehad nie."
"Die dae was lank."
"Die nagte nog langer."
"Een middag het iemand aan my deur geklop."
Sy glimlag deur haar trane.
"Dit was Petrus."
"Hy het nie gekom om my probleme op te los nie."
"Hy het net gaan sit."
"En geluister."

Sy vee haar oë af.
"Daardie dag het ek nie so alleen gevoel nie."
Toe gaan sit sy.
'n Jong man staan op.
"Toe ek sestien was, het ek die verkeerde pad gekies."
Hy kyk af.
"Baie mense het opgegee op my."
"Maar nie Petrus nie."
"Hy het elke week tyd gemaak om met my te praat."
"Nie om my te veroordeel nie."
"Net om te luister."

"Vandag het ek 'n gesin."
"Ek het werk."
"Ek het hoop."
"En ek glo God het Petrus gebruik om my lewe te verander."
Nog mense staan op.
'n Enkelma.
'n Afgetrede onderwyser.
'n Verpleegster.

'n Man wat sy werk verloor het.
Verhaal ná verhaal.
Nie van groot wonderwerke nie.
Nie van geld nie.
Nie van roem nie.
Maar van tyd.

Tyd om te luister.
Tyd om om te gee.
Tyd om iemand raak te sien.
Toe staan 'n middeljarige vrou op.
Niemand herken haar nie.

Sy hou haar selfoon in haar hand.
Vir 'n oomblik kan sy nie praat nie.
Toe sê sy:
"Ek het Petrus nooit persoonlik ontmoet nie."
Die kerk word stil.
"Ek het net met hom gepraat."
Sy lig die foon op.
"Hierdie foon was vir jare my enigste geselskap."
Trane blink in haar oë.
"My man is oorlede."
"My kinders woon ver."
"Ek het baie dae alleen deurgebring."
Sy kyk na die skerm.
"Ek het mense gebel."

"Maar almal was besig."
"'Ek sal jou later terugbel.'"
"'Ons praat weer.'"
'Ek is nou net in 'n vergadering.'
Sy glimlag hartseer."Hulle het dit nie sleg bedoel nie."
"Die lewe het net aangegaan."
Die kerk was doodstil.
Toe sê sy die woorde wat diep in almal se harte ingesny het:
"Mense het my stem gehoor, maar niemand het my eensaamheid gehoor nie."
Selfs die dominee het sy kop laat sak.
"Toe bel ek eendag vir Petrus."
'n Traan rol oor haar wang.
"Hy het nie geweet ek huil voordat ek gebel het nie."
"Hy kon nie my gesig sien nie."
"Hy kon nie die trane sien wat oor my wange geloop het nie."
"Maar hy het iets gehoor wat ander mense gemis het."
Sy sluk swaar.
"Hy het my hart gehoor."
Die kerk was stil.
"Daardie gesprek het amper twee ure geduur."

"Hy het nêrens heen gejaag nie."
"Hy het nie gesê hy sal later terugbel nie."
"Hy het net geluister."
"En toe ons klaar gepraat het, was my probleme nie weg nie."
"Maar ek het geweet iemand gee om."
Sy kyk na die kis.

"Daardie iemand was Petrus."
Niemand het beweeg nie.
Toe staan die verpleegster van die ouetehuis op.
"Daar is iets wat julle moet weet."
Sy haal 'n klein notaboek uit haar handsak.
"Ek het dit tussen Petrus se goed gekry."
Sy maak dit oop.
Daar was net een sin wat oor en oor geskryf was:
'Here, wys my vandag iemand wat ander mense miskyk.'
Die dominee voel hoe sy keel toetrek.
Hy kyk af na die preek wat hy die hele week voorberei het.
Toe maak hy dit toe.
Stadig.
Hy kyk op na die mense.
"Vandag het ek iets geleer."
Die kerk was doodstil.
"Ek het gedink hierdie begrafnis gaan oor 'n man wat alleen gesterf het."
Hy kyk deur die oorvol kerk.
"Maar ek was verkeerd."
"Hierdie man het verstaan wat baie van ons vergeet."
Hy haal diep asem.
"Ons leef in 'n wêreld vol boodskappe."
"WhatsApps."
"E-posse."
"Oproepe."
"Kennisgewings."
"Maar tog is daar mense wat nog nooit so alleen gevoel het soos nou nie."
Niemand het beweeg nie.
"Ons sien die boodskap."
"Maar nie altyd die trane daaragter nie."
"Ons hoor die stem."
"Maar nie altyd die pyn daaragter nie."
"Ons vra: 'Hoe gaan dit?'"
"En ons aanvaar die antwoord: 'Dit gaan goed.'"
Die dominee se stem breek.
"Terwyl daardie persoon dalk net gewens het iemand sou langer luister."
Hy kyk na die kis.
"Petrus het nie op groot verhoë gestaan nie."
"Hy was nie 'n bekende man nie."
"Hy het nie roem gesoek nie."
"Hy het net tyd gemaak vir mense."
"En soms is dit die grootste geskenk wat ons vir iemand kan gee."
Die kerk was stil.
Baie stil.
Want almal het geweet van iemand wat hulle moes bel.
Iemand wat hulle vergeet het.
Iemand wat dalk wag vir 'n oproep.
Iemand wat dalk vanaand alleen sit.
Toe maak die dominee sy Bybel oop en lees:
"Wees bly saam met dié wat bly en treur saam met dié wat treur."
Romeine 12:15
Hy maak die Bybel toe.
En vir die eerste keer daardie dag het die mense verstaan:
Jy kan nie saam met iemand treur as jy nooit tyd maak om hul hart te hoor nie.
BOODSKAP
Ons leef in 'n wêreld waar mense meer verbind is as ooit tevore, maar dikwels meer eensaam as ooit tevore.
Ons stuur boodskappe.
Ons maak oproepe.
Ons lees statusse.
Ons druk "like".
Maar baie mense sit steeds alleen.
Baie mense huil waar niemand hulle sien nie.
Baie mense sê:
"Dit gaan goed."
Terwyl hulle harte swaar is.
Soms het mense nie antwoorde nodig nie.
Soms het hulle nie raad nodig nie.
Soms het hulle net iemand nodig wat sal luister.
Iemand wat tyd maak.
Iemand wat regtig omgee.
Petrus het nie probeer om die hele wêreld te verander nie.
Hy het eenvoudig tyd gemaak vir die mense wat God oor sy pad gestuur het.
Een oproep.
Een gesprek.
Een besoek.
Een hart op 'n slag.
Dalk is die belangrikste vraag nie hoeveel mense ons ken nie.
Nie hoeveel geld ons gemaak het nie.
Nie hoeveel boodskappe ons gestuur het nie.
Maar:
Hoeveel harte het ons aangeraak terwyl ons hier was?
Mag ons elke dag bid:
"Here, help my om nie so besig te wees dat ek mense se pyn miskyk nie. Gee my oë om te sien, ore om te luister en 'n hart wat tyd maak vir ander."
Bybelvers
Filippense 2:4
Laat elkeen nie net aan sy eie belange dink nie, maar ook aan dié van ander.
Want soms verander 'n lewe nie deur groot dinge nie. Soms verander 'n lewe bloot omdat iemand tyd gemaak het om te luister.

[Hierdie is 'n kosbare 'gelykenis van Petrus'. Dit is verseker nie fiktief nie, net die reine waarheid. Ek dink aan ons Here Jesus se woorde in Mat 25:1-46, veral vers 35. Mense honger na Christus se liefde in en deur ons ... hand en hart en tyd ...]

Dankie, Brahm, vir die aanstuur van hierdie boodskap.

Dink hieroor: Paulus maak dit duidelik

Wat sal jou antwoord op die volgende vraag wees:
Wie is die middelpunt van jou lewe?
Christus of jyself? 

As jy Christus as middelpunt het, dan wil jy ...
* Hom steeds meer ken. 

* In gemeenskap met Hom lewe en stry.

Om 'n  Christen te wees:

* is om Christus te ken. 

* impliseer dat jy die krag van sy opstanding ken. 

* het jy gemeenskap aan sy lyding.

*  mag jy die opstanding uit die dode verwag.

Filippense 3:1-14.

Mossiestilte: Fil. 1:6

Ek is oortuig dat God die goeie werk wat Hy in julle begin het, sal voortsit totdat Hy dit voltooi op die dag wanneer Jesus Christus terugkom.

Laat hierdie woord jou versterk vandag dat jy nie sal twyfel oor God se krag in jou nie.
Miskien twyfel jy oor jouself, jou ouderdom, jou mislukkings, jou onvermoë, jou swakhede en sondige natuur.
God twyfel nie in jou vermoëns nie, want dit is Hy wat jou versterk en krag en wysheid gee, om te voltooi wat Hy in jou begin het.
Die God wat jou tot hiertoe gebring het is die een wat jou ook hierdeur sal bring in sy oorwinning.

Here, my God, ek het swakhede maar ek vertrou op u krag. U krag is op sy beste in my swakste tye, daarom is my blydskap groot. Net U alleen is betroubaar en die Waarmaker van u woord wat U oor my uitgespreek het. Ek weet dat u Naam verheerlik sal word in my swakheid, en dat net goedheid en guns my sal volg al dae van my lewe. Amen.

[Aangestuur deur Pieter Swanepoel]

Mossiestilte: Fil. 4:8

Verder broeders, alles wat waar is, alles wat eerbaar is, alles wat regverdig is, alles wat rein is, alles wat lieflik is, alles wat loflik is - watter deug en watter lof daar ook mag wees, bedink dit.

Dink vandag aan alles wat mooi en goed in jou lewe is.

Dink aan alles wat jy van God ontvang het en besef hoe dat God jou goedgunstiglik geseën het.

Bedink hierdie dinge en kom tot diepe insig oor God se groot genade en liefde oor jou en vir jou en dan ... doen dit.

Here, ek is nie vandag besorg nie, maar ek maak my begeertes in alles deur gebed en smekinge met danksegging bekend by U my God. Ek tel my seëninge een vir een, en weet dat die vrede wat my verstand te bowe gaan, bewaar my sinne in Christus Jesus. Mag ek u Naam groot maak deur so te lewe. Amen.

[Aangestuur deur Pieter Swanepoel]

Geen tyd ...

Ons probeer om God te beperk tot binne die kerk op 'n Sondagoggend ...

Miskien ook Sondagaand ... 

En binne die onwaarskynlike diens op 'n weeksdag.

In tye van siekte, wil ons hom graag daar hê ...

En, natuurlik, by begrafnisse.

Nietemin, gedurende werktyd en wanneer ontspan word, 

het ons nie vir Hom tyd of plek nie ...
Daardie deel van ons lewens, na ons mening ... 

Kán ons, en behoort ons, self te behartig.

Mag God my vergewe dat ek ooit so gedink het ...
Dat daar 'n tyd en 'n plek is waar HY nie die EERSTE plek in my lewe moet inneem nie.

Ons behoort voortdurend tyd te hê om alles in herinnering te roep wat HY vir ons gedoen het.

Jesus het gesê: "Want elkeen wat hom vir My en my woorde skaam vir hom sal die Seun van die mens Hom ook skaam wanneer Hy kom in die heerlikheid van sy Vader..." (Mar. 8:38 ).

Ja, ek hét God lief.
HY is die bron van my bestaan en my Redder.
Hy hou my funksioneel elke en iedere dag.
Sonder Hom sal ek niks wees nie.
Sonder Hom is ek 'n nul.
Maar, ek is tot alles in staat deur Christus wat my krag gee (Fil. 4:13).

*DIE GEDIG** *

Ek het gekniel om te bid,
maar soveel het my te doen gestaan,
dus was dit van korte duur.

Ek moes my na my werkplek haas,
anders kon dié aan wie ek iets skuld, my aangluur.
Derhalwe het ek gekniel, gou 'n gebed gedoen;

en vinnig van my knieë opgestaan.
My Christelike plig was tog nou nagekom,
so my siel kon in rustigheid weer voortbestaan.

Die ganse dag het die tyd ontbreek om 'n woord van
bemoediging teenoor iemand te spreek.
Geen tyd is gemaak om met vriende oor Christus te praat -
hulle kon met my die draak steek.
Geen tyd, geen tyd, te veel om te doen,
dit was my voortdurende klaaglied.
Geen tyd afgestaan aan siele in nood,
maar eindelik baie tyd: dít wat die dood aan my bied.

Met neergeslane oë het ek voor die Here verskyn
en daar moes ek staan en bewe,
Want in Sy hand het God 'n boek gehad:
dit was die Boek van die Lewe.
"Jou naam verskyn nie in my Boek nie,"
sê God toe Hy met my spreek,
"Ek wou dit op 'n keer neerskryf,
maar die tyd daarvoor het ontbreek."

Filippense 2:3

Filippense 4:23